Hija e vet e ndiqte nga pas e stergjatur, niste te kembet dhe heraheres kalonte permes asfaltit prej njerit trotuar ne tjetrin, aty ku kishte. Pas ndonje kthese ecte paralel, here majtas e here djathtas, dhe ne mberritjen para deres te hapur te mejhanes e kishte para. Hyri. Ajo u njehesua me te sajen qe formohej poshte çatise.
          -Mireserrini o bjerradite!-foli per veshet e te gjitheve.
          -Miresetepru zoti o bjerrajete!
          -Nuk çuditesh me prej nivelit te larte te intelektualizmit modern, vazhdi ndersa ulej ne vendin qe i ofruan me dore miqte e tij, pa harruar t’ia shkelte syrin.
          -Ndonje te re nga fronti, sa per…, ne forme lengu?
          -Birre per mua, them un’.
          -Shqiperia, atdheu im i dashur, – tha me nje fryme dhe shterngoi nofullat per te mos ia shkehur te qeshurit.- Me pyet ne di peshku not?
          -Hi, hi, hi, dikush i fshehur dukshem, si kinez ngjante, tregoi pa meshire ilaritetin e vet,
          -E vjeter miku, e vjeter!
          -E ç’ka ketu per te qeshur, – s’iu durua profesorit, nga tavolina tej.
          -O pronar, a vjen nji minute, -thirri njeriu i hijeve.
          -E vjeter bi dabellju apo ej dabellju, -foli anglishtfolesi.
          -C’fare(?!), -pyeti djali kureshtar.
          -Para murit apo pas.
          -Me pe dhe pe çe, mbas pavaresise dhe para çlirimit, hi, hi, hi.
          -Qe kur, per at zot, lepini lengun e shenjte, pa‡e kembesh!
          -Pas revolucionit, permbylli mjaftintelektuali.
          -Hi, hi, u zgerdhi nje plak qe nuk ishte kinez.
          -Me kerkoi njeri?
          -Thuaji prefesorit, a ke liçence. Nje dush me birre.
          -Patjeter, ç’ne.
          -A paguan taksa, sa vete te bejne dredha se faturat e borxhit kane zene tavanin. Jepini nji gote uje se i iku çehrja. Prefesor.
          -Hi, hi, u zgerdhi serish plaku qe nuk ishte kinez.
          -Nje tjeter, tjeter.
          -Ne nje pasdite çaji, pyetni inglizin po deshet. Dikush kish zene qoshen ne hesap te vet. Mendja i fluturonte kushediseku.
          -Thuaje nje fjale, o merzitja ne dy kembe, nje ze foli.
          -Me qe ra fala, ç’kam ne mes te kembeve.
          -Qe me mire kur nuk flisje.
          -Hi, hi, – qe plaku etj.
          -O babush, ti vetem qesh, – tha mjaft etj.
          -I kam ditet e numeruara, mor bir, – ndaj.
          -Ja tamam ashtu qeshen shumica, dhe “uuuuu” bene pakica. He prefesor.
          -I pa edukate, – foli me gjysem zeri, mbeshtolli gazetat nen sqetull, la dyqindlekeshin kacill, dhe doli.
          -Pas kesaj pronarin e pret falimenti, hi hi hi, – kinezi kesaj radhe
          -Perse qeshni, kemben e tavolines kam.
          -Aaaaa, – qe pasthirrma ne si bemol – ne kuartet ne akord me re korale e te tjereve, qe stononin gjithesesi nga nje çerek toni dere ne oktave, alegreto ma non tropo.
          -C’fare mendon elefanti kur sheh nje burre lakuriq ne breg(?), – foli mjaft etj.
          -Une nuk mbarova.
          -Te veshtire e paska i gjori per te pire. Hi, hi, mire qe prefesori iku.
          -Kur i kerkuan perseri te thonte di‡ka tjeter ai ne te kundert beri te njejten pyetje. ” E morem vesht m… ” qe pergjigja. – Jo jo, kishte perfunduar, njeriu i heshtur, tani kam ate qe menduat me fillim.
          -Hi, hi, qeshi plaku etj, s’e mora mire, burre ishte apo grua.
          -Ti babush s’ vdes kurre.
          Te gjithe kthyen shikimin nga njeriu hije. Pastaj perseri nga plaku.
          Matane dritareve po kalonte nje grua qe i kishte dale gati, nga fundi i shkurter. Ne dore mbante duke tundur e perdredhur nje qese me kiwi, fruti me lesh, me nje fjale. Per ate zot me shume se une. Po ndiqte hijen. Dielli qe ngritur ne shkallen e njeqind, dhe per ate zot rruget avullonin, bari digjej. Kush pat me se ia kishte shtruar per nga jashte, te tjeret dergjehin shtrire. Te nxehtet e ferrit. Kush e kuptonte.
          -Hi, hi -si natyral, tingull ne gerhamen e mrame, ne telin e fundit mi, te hollin ( tjeret keputur ne kohe te tjera ), solo ne finale, e pa perfunduar, dere ne melodine tjeter, te paperfundueshmen.